Maandag 16 juni fietsen we de laatste etappe van deze droomreis met ballonnen en slingers waardoor nog meer dan anders veel auto’s ons toeterend en zwaaiend begroeten. Wanneer ik al fietsend de reis overdenk word ik wat emotioneel als ik me realiseer dat dit de laatste kilometers zijn. Ik ben zo blij met Carla en Cindy. Wat is het toch fantastisch dat ze gereageerd hebben op mijn oproep. Zonder hen had ik nooit deze reis kunnen volbrengen. Deze droom die twee jaar geleden ontstaan is op Monkey Island in de buurt van Londen toen ik daar met Carmen fietste. Het is allemaal gelukt en hoe! Wat hebben we veel gezien en meegemaakt, wat hebben we het goed gehad!

Om de meiden te bedanken trakteer ik onderweg op een lunch in een tentje op een boulevard aan de Atlantische Oceaan. De eigenaar van de tent is onder de indruk van onze reis en maakt foto’s van ons om op Facebook te zetten. Het is jammer genoeg erg bewolkt vandaag en de tafelberg verschijnt in de mist, maar dat mag de pret niet drukken.
Ik heb een euforisch gevoel over me als we Kaapstad in fietsen. Midden in de stad laten we de champagne knallen.

We moeten daarna nog wel een kleine 30 km fietsen naar Maggy en Stoney die ons hebben uitgenodigd. Het wordt daardoor nog een lange fietsdag en voor het eerst deze reis zijn we niet voor het donker binnen.
Maar het was het waard. Een warmer welkom kun je niet krijgen van twee mensen die we slechts heel kort op een ochtend in Namibie ontmoet hebben. De champagne staat voor ons klaar en na het uitwisselen van onze verhalen krijgen we heerlijk eten voorgeschoteld.

We brengen nog een paar dagen in Kaapstad door, gaan in ieder geval de tafelberg op, Robbeneiland bezoeken, shoppen en voetbal kijken (zowel de Belgische als de Nederlandse wedstrijden). Volgende week zondag vliegen Cindy en Carla naar huis en komt Sophie ! Ik kijk er naar uit.

Het is volbracht, de fietsreis zit er op. We zijn 159 dagen onderweg geweest, waarvan we er 111 gefietst hebben. We hebben 8.996 km afgelegd en 67.475 meter geklommen

Ik wil iedereen die me met lieve berichten op dit blog en via de mail zo geweldig gesteund hebben ontzettend bedanken. Mede daardoor is het me gelukt om steeds verslag te doen van onze avonturen waardoor ik nu zelf ook een mooie herinnering aan deze reis heb die ik ongetwijfeld nog vaak ga terug lezen.

Dikke drukkies voor jullie allemaal en tot snel!

“I never knew of a morning in Africa that I wake up that I was not happy”

Ernest Hemingway

De volgende ochtend begint met 1 graden maar gelukkig loopt de temperatuur snel op. Het is in de middag weer strak blauw en na 80 km zijn we bij een prima lodge met nieuwe eigenaren sinds vorig jaar september. Onze gastheer is een praatgrage vriendelijke man die duidelijk enthousiast over wereldfietsers en ons alles weet te vertellen over de vervolgroute. En gelukkig meer betrouwbaar dan de vorige lodge eigenaren die ons allemaal wisten te vertellen dat de volgende plek alleen maar naar beneden ging en wat steeds grote onzin bleek te zijn. De plek is fantastisch en hij doet erg zijn best het ons naar de zin te maken. We hebben een tv kamer tot onze beschikking met een kast vol DVD’s! Hij adviseert ons de film the Help (keukenmeidenroman). Lekker onder de dekens hebben we ons filmavondje.
Vanaf donderdag is de route een stuk aantrekkelijker dan de vorige dagen. We fietsen weg van de grote weg (N7) deels over onverharde wegen naar de kust. Het is weer een van die fantastische memorabele fietsdagen. Het weer is weer perfect, lekker warm, en de wind is ook niet ongunstig. Ik geniet volop met de muziek van Annemarijke op mijn iPod en uitzicht op de indrukwekkende kust en golven van de Atlantische oceaan. Tegen drie uur komen we na 90 km aan in de kustplaats Doornbaai (of Döringbaai of Thornbay). We hebben een lodge met kamers met uitzicht op de oceaan, rooms with a view!
Doornbaai heeft een bijzondere wijnkelder waarbij de wijn gekoeld wordt door zeewater. Uiteraard gaan we alle wijnen die ze verkopen proeven en kiezen uiteindelijk voor een soort port. Op ons balkon genieten we van de port en de ondergang van de zon in de Atlantische Oceaan.

Vrijdag de dertiende vervolgen we onze weg langs de kust. Het is wederom een heerlijke warme dag met een mooie ongeasfalteerde route langs de vissersdorpjes Lambertsbay en Elandsbay. We besluiten door te fietsen tot Velddrif wat op 125 km ligt omdat de weersvoorspelling voor zaterdag slecht is en het nu nog zo lekker fietsen is. De enige plek in Velddrif waar we terecht kunnen is een hotel. We mogen voor een mooie prijs in een tweepersoonskamer waar een bed bij wordt gezet. En ’s avonds natuurlijk voetbal kijken in de bar: de memorabele eerste WK wedstrijd Nederland-Spanje. We hoopten op een gezellige drukke bar met veel andere voetbalenthousiastellingen, maar helaas...we zijn de enige. Wel wordt voor ons het grote scherm uitgerold, dus we maken er met ons drieën maar een feestje van. wat een wedstrijd! Wel een raar idee dat heel Nederland nu op zijn kop staat en er hier geen belangstelling voor is. Het is alleen maar rugby wat de klok slaat.
Voor zaterdag zijn we uitgenodigd in Langebaan bij de broer en schoonzus van het stel dat we bij de Orangeriver hebben ontmoet en die ons op het eind van de reis graag in Kaapstad ontvangt. Heel fijn dat we inderdaad gisteren flink doorgefietst hebben want nu is het maar 40 km en vlak nadat we in een café in Langebaan zijn aangekomen barst de regen los. De 40 km waren heerlijk met de storm in de rug vlogen we over het asfalt.
We wachten even de regen af en tussen de buien door fietsen we naar het adres van Sari en Jan.

Ze wonen in een groot huis in dit toeristische kustplaatsje. Omdat het zondag vaderdag is en maandag een vrije dag (youth day) komt een van hun dochters dit weekend over en mogen we in plaat van bij hun bij hun bevriende overbuurvrouw slapen. Maar eerst worden we door hen verwend met allerlei lekker eten. Het begint al met een warme pannenkoek, hier in Zuid-Afrika blijkbaar traditioneel eten bij regenweer. Daarna broodjes, toastjes en als avondeten een soort erwtensoep waarbij ze voor mij een vegetarische versie. Verder genieten we van de superdouche en mogen we de wasmachine vol gooien. Wat een genot en wat een gastvrijheid!
De volgende ochtend wachten we tot het droog wordt en vervolgen we onze weg richting Kaapstad. Ik ben me er enorm van bewust dat we met onze laatste dagen van deze fietsreis bezig zijn. Het is zo’n bijzonder gevoel, ook word ik er wat weemoedig. Wat een reis hebben we er op zitten.
Deze voorlaatste dag fietsen we tot IJzerfontein, weer een kustplaats op nog geen 50 km maar de enige plek voor Kaapstad waar nog een lodge te vinden is en omdat we pas laat vertrekken vanwege de regen komt het wel goed uit dat het een korte fietsdag is. De weg gaat door een natuurpark in de duinen, best wel te vergelijken met onze Kennemerduinen. In IJzerfontein slapen we in een lodge van een zeer spraakzame gezellige Nederlandse man die ook al heel wat van de wereld gezien heeft en mooie verhalen heeft. De kust in IJzerfontein is prachtig: rijen vol hoge golven. In de ochtend nemen we afscheid op de Zuid-Afrikaanse warme manier met drukkies (knuffels).

Wanneer we op vrijdag vertrekken van de camping is het nog ijzig koud. Het wordt vandaag een race tegen de klok, de wind en de klim. De wind is fors tegen en maakt het guur en de weg de is steeds gedurende bijna 70 km licht stijgend Dat maakt dat onze snelheid nauwelijks hoger komt dan tussen de 10 en 12 km per uur. Omdat we vanwege de natte tentjes wat later vertrokken, we altijd wat oponthoud hebben bij de grens en we nog even rustig een kopje koffie donken in Vioolsdrift, lijken we wat in tijdnood te komen. Maar dan worden we de laatste 10 km verrast doordat de weg afbuigt en we de harde wind ineens mee krijgen en de weg flink daalt. Wat een heerlijk verdiend toetje! En dan blijkt er ook nog eens een betaalbare lodge te zijn in het stadje Steinkopf met een driepersoonskamer en keuken. Heerlijk dat we bij deze kou binnen kunnen slapen! Ik doe nog wat boodschappen in het stadje zodat we ’s avonds lekkere pasta kunnen eten met een glaasje Zuid-Afrikaanse wijn.
De volgende dag is onze eindbestemming Springbok wat maar op een afstand van 50 km ligt. De wind is nog altijd ijzig, maar komt dit keer van zij. Onderweg warmen we ons op bij een vuurtje dat een wegwerker voor ons warm houdt. De weg is glooiend en tegen 12.00 uur komen we aan in het best wel levendige stadje. Het valt me op dat we hier in tegenstelling tot de stadjes van Namibië maar weinig blanken zien, wel veel kleuringen en zwarten. De rest van de dag brengen we door met inkopen doen en uit de wind in de zon lekker relaxen. Helaas kunnen we niet shoppen voor warme kleren omdat de winkels allemaal sluiten om 13.00 uur.
De volgende dag, pinksterzondag 8 juni, is Carla’s verjaardag. Cindy versiert midden in de nacht haar fiets met slingers en ballonnen en in ochtend verrassen we Carla met een lekker verjaarsontbijt met scumbled eggs, warme broodjes, een taart met 51 kaarsjes en (nep) champagne.

Na het ontbijt gaan we op zoek naar een café met WiFi. Lastig in dit stadje waar alles weer dicht is vanwege de zondag. Nog nooit ben ik op een dag zo veel bezoekjes gebracht aan fastfoodketens, de enige plek waar we steeds een half uur WiFi krijgen: wimpy’s (koffie en warme chocolademelk) , nando’s (lunch) en KFC (ijsje).
’s Avonds kijken Carla en ik in een kantine bij een benzinestation de hockeywedstrijd Nederland-Zuid-Afrika. In Nederland volgen Carmen en Roemer deze wedstrijd live op de tribune in het stadion. Grappig idee. Wij hebben een iets andere entourage en zijn helaas de enige tv-kijkers. Maar het is een fantastische wedstrijd om te zien: 7-1 voor nl!
Op maandag vertrekken we weer verder naar het zuiden. Het weer is bagger: koud, nat en harde wind. Eerste koop ik nog handschoenen (binnen handschoenen en fleece handschoenen) en sokjes om voeten en handen warm te houden. Maar dat is een illusie, wat een barre tocht wordt het. Zeventig km lang regen, wind tegen en heel veel klimmen. We starten met 7 graden en het loopt op tot niet meer dan 11 graden. Dit is weer eens echt afzien. En het venijn zit hem zoals zo vaak deze reis in de staart met nog enkele flinke klimmetjes waarbij je steeds denkt boven te zijn, maar dat er dan toch altijd weer een bocht is waarachter weer een volgende klim zit. Wat ben ik blij als we eindelijk doorweekt en ijskoud aankomen in Kamieskroon bij een B&B met een warm bad!
De kamer toveren in no-time om in een soort washok, overal hangen onze kleren te drogen. Mijn kleren in de voortassen hebben het ondanks de plastic tassen waar ik alles in stop het toch weer niet droog gehouden, dus van mij hangt er extra veel te drogen. Maar het is ook op de kamer koud dus echt droog wordt het niet. We hebben een keukentje zonder kookplaat tot onze beschikking dus maken op de gas en benzinebrander (altijd weer een kriem om die aan te krijgen omdat de pomp niet goed werkt) een heerlijke rijst met ‘stir fried’ groente en een gebakken eitje.

Snel kruipen we na het eten weer onder de dekens om het warm te krijgen. Wie had dit gedacht, wat een kou in winters zuid-Afrika.
De volgende ochtend is het gelukkig wel strak blauw, maar opnieuw ijzig koud, we vertrekken met 4 graden! En met nog natte schoenen en handschoenen krijg je snel ijsklompjes. Maar weer trotseren we de kou. De weg gaat steeds geducht op en neer in een heus bergachtig landschap. Wat ziet het er vandaag weer een stuk mooier uit met een zonnetje. We hebben de keuze om vandaag 50 of 120 km te fietsen en besluiten het na 50 km voor bezien te houden en lekker in de zon bij te komen van de kou van de afgelopen dagen. Niks mis mee!